This is the official ‘i care’ symbol. This is how it works:
Basically you reblog this, and your followers know that you care and that they can message you about anything anon or not and you will reply back or at least look at their message. If you care about your followers please reblog.I will reblog this everytime I see this.
(Source: s-u-r-f-e-r, via callmefons)
Ze is een gesloten boek. Vastgeketend met kettingen en hangsloten.
Sommige zijn makkelijk te openen. Het eerste opende toen ze wist dat ze me kon vertrouwen en dat ik om haar gaf.
De meeste zijn moeilijker en bijna onmogelijk te openen. Geen enkele sleutel past en ze zitten zo strak dat ze proberen te forceren meer slecht dan goed zal doen.
Toch, bij elk slot dat opent, raken de resterende kettingen wat losser en kan ik het boek steeds een klein stukje openen. Net genoeg om één woord, één zin te lezen. Dat is wat me de moed geeft om verder te gaan met zoeken naar de sleutels van de andere sloten.
Ik heb nooit echt van lezen gehouden, maar dit is een boek waarvan ik nu al zeker ben dat ik het wil lezen.
Ik wil het lezen en koesteren en doorbladeren als ik me eenzaam voel.
Ik heb nog een lange weg te gaan.
However lame it may sound, I could use a hug as well…
Men herkent ze van ver en van vroeger: altijd in rep en roer,
altijd dat vertrouwde rumour. Of wij het niet te koud hebben
misschien, dat onze jas wat hoger moet geknoopt, dat wij
die slechte vrienden beter kunnen mijden. Et cetera,
et cetera. Zij zijn van overdosissen voorzichtigheid vervuld,
van levenslang et cetera, stupide stuwingen in buik en boezem.
Fluorescente details, eeuwenoud van eenvoud: spermavklekken die zij
stil, met dromerige ogen uit de lakens van hun zonen wassen,
meisjes die zij halsoverkop uit de vrouwen moeten wissen
die zij tussentijds geworden zijn. Het kan in goede moeders
allemachtig sneeuwen, voornamelijk wanneer geen mens
het al verwacht, begin november, zodra de doden victorie kraaien.
Zij geven kleuters sjaals en wollen wanten mee. Bananen
Iets dapper tegen tranen. En van hun eigen moeders die hun meer
en meer ontglippen, worden zij de laatste moeders. Tot zij
de handen wantrouwen die hen niet langer vasthouden kunnen.
November wordt het niet, november valt. Als avond.
Lucht verplaatst zijn diepste rood in bladeren van beuk en eik.
En wegens alles wat zij niet meer kunnen houden, houdt hij op:
hun wereld vol et cetera en totterdood.
-Luuk Gruwez-
Mijn duiveglans mijn glansende adder van glas
Mijn viervoetige narennen mijn kneedbaar
Smeltpunt op de pupillen ruworige
Heester onder mijn handpalm deze
Deze stem is van stamelen een lichaam
Een vochtig voortvluchtig lichaam
Zeg-hoor je niet dat ik dood ben
Ik turner van de de warwinkel
Een zaal een tombe een toren ben je
En met kettingen doorspekt
Denkt de rechtvaardige zingende de slechte
zingende denkt hij
Dat hij het tientallen vloeistoffijne meisjeslijf
In een gipsen snaar gevangen heeft
Ja dat denkt hij
Hij denkt dat
- Lucebert
